Categorie archief: irak

Irak: ‘IS nam ons alles af, behalve onze vreugde’

Nissan Boutros en zijn vrouw Bernadette vluchtten samen met hun familie voor het geweld van Islamitische Staat (IS). “We lieten alles achter en vertrokken te voet”, zegt Nissan. “IS nam ons alles af, behalve onze vreugde. Die vreugde is oneindig.”

Toch bleef de terreurgroep hen achtervolgen. “Mijn nicht werd gebeld door strijders van IS, vanaf haar eigen huis”, vertelt Bernadette. “Ze zeiden: ‘We bekijken nu familiefoto’s op jouw laptop en we hebben alle christelijke afbeeldingen van de muur getrokken’.” Nissan antwoordde hen: “Maak het jezelf gemakkelijk, maar weet dat de Here God hierover zal oordelen.”

Het christelijke gezin werd in de Koerdische regio van Irak opgevangen. Priester Daniel helpt vluchtelingen, waaronder ook dit gezin. “De mensen hier zijn familie, niet slechts vluchtelingen”, zegt Daniel. Ook hij ontvluchtte zijn woonplaats. “Toen ik de deur achter me dichtdeed, wist ik dat ik nooit meer zou terugkomen.”

Gebeds- en dankpunten

Dank de Here God dat het IS niet is gelukt om de familie hun vreugde af te nemen. Bid ook voor alle andere mensen die al lang in vluchtelingenkampen wonen en in een uitzichtloze situatie een nieuw bestaan opbouwen.

Bid dat priester Daniel velen tot zegen is in het vluchtelingenkamp. Bid bovendien dat hij rust en vrede ervaart in deze moeilijke situatie.

Bid voor de strijders van IS die christenen dwingen zich te bekeren tot de islam. Bid dat zij het evangelie horen en tot geloof komen.

Syrië: ‘Waarom luistert de Here God niet naar onze gebeden?’

Al meer dan vier jaar woedt een bloedige en vernietigende oorlog in Syrië. Vanuit Aleppo, geeft pastor Samuel* ons een inkijkje in wat de Syriërs elke dag het hoofd moeten bieden. Deze week sprak hij met twee jongens, die zich afvragen of de Here God nog wel naar hun gebeden luistert.

‘Pastor Samuel, waar is de Here God eigenlijk? Is Hij ook in Aleppo? Sluit Hij misschien Zijn ogen voor het geweld?’ vroeg een jongen zondagmorgen. Ik was sprakeloos. Hoe kan ik hem antwoorden?

De jongen ging verder: “Ik was tien jaar oud toen de oorlog begon. Nu ben ik veertien en ik hoor elke dag alleen maar over de oorlog. Mijn wereld stort helemaal in en ik droom elke nacht over bombardementen. Heb ik hier wel een toekomst? We hebben niet genoeg geld om te vluchten. Het voelt alsof ik wacht op de dood zodat ik niet meer hoef te lijden.”

Vrede voor Syrië
Hij wil graag weer naar school en zegt dat zijn ouders medische zorg nodig hebben. “Pastor Samuel, help ons alstublieft”, zegt hij. “We bidden om vrede, maar het tegenovergestelde gebeurt. De oorlog wordt alleen maar erger!”

Er komt nog een jongen bij staan en hij knikt als hij zijn leeftijdsgenootje hoort praten. “Ik tel de dagen dat ik oud genoeg ben om te vluchten. Ik bid in eerste instantie voor een uitweg, en daarna pas om vrede”, zegt de jongen.

Gebed

Dank voor pastor Samuel die in deze barre omstandigheden klaarstaat voor de jongeren van zijn kerk. Bid voor wijsheid om met hun vragen om te gaan.

Bid dat deze jongeren hun geloof en hoop niet verliezen. Bid dat de Here God hen krachtig maakt en helpt.

Bid voor alle kinderen die niet naar school kunnen en zich thuis vervelen. Bidt u mee dat ook zij de liefde en nabijheid van de Here Jezus dichtbij ervaren?

Lees hier de volledige blog.

* Pastor Samuel heet in werkelijkheid anders. Om veiligheidsredenen wordt zijn echte naam niet vermeld.

PS. Wilt u christenen in Irak en Syrië ondersteunen? Teken dan de petitie op www.opendoors.nl/petitie

Irak: Driejarige Christine door IS ontvoerd

Khader en Ayda Abada leven al elf maanden in onzekerheid. Eind augustus 2014 werd hun driejarige dochter Christine door de Islamitische Staat (IS) ontvoerd. Een aantal weken eerder had IS de Iraakse stad Qaraqosh ingenomen. Het gezin was in de plaats blijven wonen. Khader is blind en ze hadden geen plek om naartoe te vluchten.

IS-strijders toonden weinig medeleven met de blinden, gehandicapten en ouderen die in Qaraqosh waren achtergebleven. Op 22 augustus werden ze per bus gedeporteerd. “Een van de IS-strijders inspecteerde de mensen in de bus. Hij liep naar ons toe, pakte mijn kleine meisje uit mijn armen en liep weg”, vertelt Ayda. Ze rende achter hem aan en smeekte hem om haar dochter terug te geven. Tevergeefs. “Dat was de laatste keer dat ik haar zag.”

In de buurt van de Noord-Iraakse stad Erbil werden de inzittenden van de bus vrijgelaten. De afgelopen maanden hebben Khader en Ayda zich ingezet om te ontdekken waar hun dochter is. Helaas heeft dit vrijwel niets opgeleverd. Aanstaande zaterdag 18 juli wordt Christine vier jaar.

Christine is op zeer jonge leeftijd ver verwijderd van haar ouders. Bid om bescherming voor haar, dat ze wordt vrijgelaten en haar ouders weer terugziet.

Bid dat de Here God aan Khader, Ayda en hun andere vier kinderen troost en kracht geeft.

IS-strijders doen gruwelijke dingen in Irak en Syrië. Bid dat zij de Ware God ontmoeten.

Irak: Martin blijft trouw aan zijn roeping

Martin (24) vluchtte een jaar geleden uit Karamles, een dorp vlakbij Mosul, toen Islamitische Staat (IS) de stad innam. Martin voelde zich geroepen in Irak te blijven om voor de vluchtelingen te zorgen.

“We durven niet na te denken over wat er met ons huis en onze geliefden in Karamles gebeurd is. De stad is nog steeds in handen van IS”, vertelt Martin. De meeste christenen in Irak overwegen het land te verlaten. “Hoe kan ik hier blijven als zoveel mensen vertrekken? Wie kan ik dan nog dienen?” vraagt Martin zich soms af. Toch blijft hij trouw aan zijn roeping. “De hopeloze situatie heeft mijn roeping juist bevestigd. Ik ben in het vluchtelingenkamp nodig om mijn mensen te helpen.”

Martin doet een cursus pastorale zorg en is ingewijd als diaken. Zijn besluit om in Irak te blijven en als diaken te dienen, biedt andere mensen hoop. “In momenten van twijfel zie ik altijd het beeld van Christus voor me. Dat herinnert me eraan dat ik geroepen ben om als dienaar te leven, net zoals Jezus”, vertelt Martin.

Martin weet niet wat de toekomst brengt, maar de Here Jezus zal erbij zijn. “Natuurlijk wil ik terug naar mijn kerk, de plek waar ik ben opgegroeid. Maar als ik geroepen ben om in de woestijn te dienen, dan zal ik dat doen.”

Bid dat Martin dichtbij de Here Jezus zal blijven en dat hij kracht ontvangt om door te gaan.

Bid dat Martin zijn cursus goed zal afronden en meer vluchtelingen kan helpen.

Bid voor vrede in Irak en bid dat de mensen uit Karamles veilig kunnen terugkeren naar hun stad.

Een jaar IS

Ongeveer een jaar geleden werd de Iraakse stad Mosul door strijders van IS ingenomen. Christenen kregen drie keuzes: zich bekeren tot de islam, vluchten of sterven. Sinds de opkomst van IS zijn duizenden christenen gevlucht. Ze hebben hun huis en hun bezittingen verloren, maar ook de hoop op een veilige toekomst in Irak. De christenen wonen onder moeilijke omstandigheden in vluchtelingenkampen.

Bid voor deze christenen, die alles moesten achterlaten.

Bid dat ze Gods troost en bescherming ervaren.

Bid dat de gebieden die IS heeft ingenomen weer bevrijd worden en dat vluchtelingen naar een veilig huis mogen terugkeren.

Bid dat Jezus Christus steeds meer zichtbaar wordt in Irak.

Noord-Irak: Velen vieren Pasen in vrijheid

Wereldwijd staan christenen dit weekend stil bij het lijden, sterven en de opstanding van Jezus Christus. Ook in landen waar christenen vervolgd worden, zoals Irak. “Zelfs in dorpen op 15 kilometer afstand van het gebied dat in handen is van de Islamitische Staat wordt Pasen gevierd!”, vertelt een veldwerker van Open Doors.

In het Midden-Oosten respecteren mensen doorgaans de feestdagen van verschillende religies. “We kunnen Pasen hier in Noord-Irak in alle vrijheid vieren”, vertelt Riham. Toch hebben Iraakse christenen ook een dubbel gevoel bij Pasen. “Veel vluchtelingen hadden gehoopt met Pasen weer thuis te zijn, maar wonen nog steeds in vluchtelingenkampen”, legt de veldwerker uit.

“Ik vraag de Here Jezus om vrede te brengen in alle landen waar oorlog is”, zegt Sara uit Noord-Irak. “En ik vraag alle broers en zussen van de wereldwijde kerk om te bidden voor de mensen die in deze landen wonen.” Ook Riham roept hiertoe op. “Bid alstublieft voor christenen die worden vervolgd of in een moeilijke situatie zitten, zoals in mijn land. Vanwege hun omstandigheden ervaren sommigen de vreugde van Pasen niet.”

Veel christenen in Noord-Irak kunnen Pasen in vrijheid vieren. Dank de Here God hiervoor en bid dat zij ondanks de omstandigheden vreugde ervaren.

Bid dat de strijders van de Islamitische Staat de Here Jezus leren kennen, stoppen met hun gruweldaden en zich bekeren.

In sommige landen worden christenen rond Pasen juist aangevallen. Bid om bescherming wanneer zij samenkomen om de opstanding van de Here Jezus samen te gedenken.

Irak: kinderen gekruisigd

In Irak worden kinderen door IS ontvoerd en vermoord. Ontvoerde kinderen worden verkocht als seksslaven, gekruisigd of levend begraven. IS ontvoert vooral kinderen van minderheden zoals christenen, vertelt de VN-commissie die hier onderzoek naar deed.

Bid dat de wreedheden van IS stoppen.

Bid om bescherming van christelijke kinderen in Irak.

Bid dat ook kinderen sterk zullen staan in hun geloof.

Andrew White: ‘Irak is voor mij de hemel op aarde’

Andrew White gaf een glanscarrière in de geneeskunde op en werd voorganger in de gevaarlijkste stad ter wereld: Bagdad. Geweld kostte al bijna 1300 van zijn gemeenteleden het leven en zelf lijdt hij inmiddels zeventien jaar aan MS. Toch is deze bevlogen Brit het liefst in Irak, en vecht hij onvermoeibaar voor vrede. “Zolang God werk voor mij heeft, kan mij helemaal niets gebeuren.”

Laag overvliegende legerhelikopters, loeiende sirenes, dood en verderf zaaiende bomexplosies, ontvoeringen: de vrede is al jarenlang spoorloos in de hoofdstad van Irak. “En toch ben ik nergens ter wereld liever dan in Bagdad, bij mijn mensen,” zegt Canon Andrew White (1964). “Voor mij is Irak, ondanks het bloedige geweld en de terreur, de hemel op aarde.”

Lees meer …

Bekijk ook videofragmenten van het interview.

Irak: Geen toekomst meer zien in eigen land

Youssef*, Alima* en hun vier kinderen leven in twee kamers op de bovenste verdieping van een enorm winkelcentrum in de Koerdische stad Erbil. Ze hebben geboft. Het regenwater kan hun huis niet binnenkomen en deuren en ramen kunnen worden gesloten. En de kinderen kunnen regelmatig naar de zondagsschool.

Toch is geluk hebben een te groot woord voor hun situatie. Alima was net bevallen van haar jongste dochter toen het gezin moest vluchten voor het geweld van IS. “Ik was ontzettend moe van de bevalling en had zelfs geen tijd om de baby aan te kleden.” Officieel bestaat de baby niet eens. “Om een identiteitsbewijs voor haar te krijgen moeten we terug naar Bagdad. Dat is geen optie op dit moment.”

Youssef weet niet hoe hij zijn gezin een toekomst kan geven. “Een leven opbouwen kunnen we hier niet. We hebben geen inkomen, spreken de Koerdische taal niet en onze kinderen kunnen niet naar school. Ik zie maar twee oplossingen. De eerste is teruggaan. Maar dat is onhaalbaar. De tweede oplossing is het beste: Irak verlaten. Zelfs hier in Erbil zijn we niet veilig voor IS.”

Bid voor Iraakse christenen die geen toekomst meer zien in Irak.

Bid om kracht, leiding en wijsheid voor priesters, voorgangers en vrijwilligers die zich inzetten voor landgenoten die op de vlucht zijn in hun eigen land.

Bid voor de kinderen. Ze kunnen niet naar school, hebben vaak nachtmerries en zijn bang.

* Youssef en Alima heten in werkelijkheid anders. Om veiligheidsredenen wordt hun echte naam niet vermeld.