Blog: Gebed na vrijlating

We bidden vaak om vrijlating van onze broeders en zusters die gevangen zitten vanwege hun geloof. En als ze vrij zijn, danken we God voor hun vrijlating. En dan…?

Een paar dagen geleden sprak ik een Vietnamese vrouw wier man ruim zeven jaar gevangen zat. Beiden hebben ze zware jaren gehad tijdens zijn gevangenschap. Zij kon met haar gezin nauwelijks rondkomen en moest alleen de verantwoordelijkheid dragen voor haar opgroeiende kinderen en de gemeente. Hij kreeg slecht te eten in de gevangenis en was vaak ziek. Lange dagen werken om rieten manden te maken, zorgden ervoor dat zijn knieën zwaar overbelast werden. Slechts af en toe kon zijn vrouw hem in de gevangenis bezoeken.

Toen hij werd vrijgelaten, was hun dankbaarheid groot. En met hen hebben vele christenen, ook in Nederland, God gedankt voor Zijn trouw in hun leven. Maar na de vrijlating begon een periode die voor hen beiden opnieuw erg zwaar was en nog steeds is.

Vanwege de problemen aan zijn knieën kan hij niet werken. Hij is vaak depressief vanwege de dingen die hij in de gevangenis heeft meegemaakt. Zijn maag en darmen zijn ernstig beschadigd door het slechte voedsel in de gevangenis, waardoor hij nog steeds geen normaal eten kan verdragen. En zij staat er door al deze dingen nog steeds alleen voor. Ze voelt zich erg eenzaam en het maakt haar verdrietig, dat haar kinderen weinig van hun vader willen weten. Hun jongste dochter was slechts 11 dagen oud toen hij gevangen werd genomen en de depressieve, gefrustreerde man die uit de gevangenis is gekomen, wil ze niet kennen.

Terwijl zij ons gebed nog zo hard nodig hadden, was ik gestopt voor hen te bidden. Hij was immers vrij? Maar deze ontmoeting spoort aan om te blijven bidden, ook ná vrijlating.

Christa