Irak: Geen toekomst meer zien in eigen land

Youssef*, Alima* en hun vier kinderen leven in twee kamers op de bovenste verdieping van een enorm winkelcentrum in de Koerdische stad Erbil. Ze hebben geboft. Het regenwater kan hun huis niet binnenkomen en deuren en ramen kunnen worden gesloten. En de kinderen kunnen regelmatig naar de zondagsschool.

Toch is geluk hebben een te groot woord voor hun situatie. Alima was net bevallen van haar jongste dochter toen het gezin moest vluchten voor het geweld van IS. “Ik was ontzettend moe van de bevalling en had zelfs geen tijd om de baby aan te kleden.” Officieel bestaat de baby niet eens. “Om een identiteitsbewijs voor haar te krijgen moeten we terug naar Bagdad. Dat is geen optie op dit moment.”

Youssef weet niet hoe hij zijn gezin een toekomst kan geven. “Een leven opbouwen kunnen we hier niet. We hebben geen inkomen, spreken de Koerdische taal niet en onze kinderen kunnen niet naar school. Ik zie maar twee oplossingen. De eerste is teruggaan. Maar dat is onhaalbaar. De tweede oplossing is het beste: Irak verlaten. Zelfs hier in Erbil zijn we niet veilig voor IS.”

Bid voor Iraakse christenen die geen toekomst meer zien in Irak.

Bid om kracht, leiding en wijsheid voor priesters, voorgangers en vrijwilligers die zich inzetten voor landgenoten die op de vlucht zijn in hun eigen land.

Bid voor de kinderen. Ze kunnen niet naar school, hebben vaak nachtmerries en zijn bang.

* Youssef en Alima heten in werkelijkheid anders. Om veiligheidsredenen wordt hun echte naam niet vermeld.